ای که از ناوک مـــــژگان تـــــو دلــــها لــــرزید غنــــچه ی گـــل به تمــــنای نگــاهـت خندید
چـونـکه از لعــل لــــبان تـــو چشـــــیدم گفتم کاش می گشت شبی بوسه ی لعلت تمدید !
نـاز تـــــو اربـاب كشـــيدن خـــوش اســـت روی كسی جــز تـــو نديدن خــوش است
در طلـــــــب وصـــــل تــــــــو اربـاب مـــــن لطـــمه زدن ، جامـه دريدن خــوش است
...
لالايی شــــبهام حســين اسـت حســين (ع) شـيرينی رؤيام حســين اســت حســين (ع)
از روز قــــــــيامـــــت نبـــــــود مـــن را تـــــرس چـون شافـع فردام حسين است حسين (ع)
...
يک هفـــته گذشــت و خــبر از يـار نيامــــد آن عقــــده گشــای دل بيـــــمار نيامــــد
يک هفته گذشــت و دا عشاق حزين ماند مهــــتاب ولــــيكن بـه شــــب تار نيامــــد
كاش می شد دلـم از عشق مرامی گيرد دســـت بـر دامـــن مـــولا و امـامی گـــيرد
حتم دارم كه دو دست قلم حضرت عشق بيـن سختی و بلا دســت مـــرا می گـيرد !
آن شـال عــــزای ماتمــــت نـزديـک اسـت ســــينه زدنِ پـای غمـــــت نـزديــک اسـت
بايــد كـه بـــرای عشـــــق آمــاده شــــوم ارباب دگـــــر مـحـــرمــــت نــزديــک اســت !
زنـــدگی با عشــــق راحـــت مـی شـــود بی تـــو این دنــــیا قـــیامــت مـی شـــود
بـی تـــــو بـــــودن درد بــی درمـــان بـُــود کـی بــرایــــــم درد عــــادت مـی شــــود ؟
آغـــوش دلــبر :
لـبهای لعل دلــبر سرچشـمه ی حیات است شیرینی لبانش چون شهد و چون نبات است
در بحــــر مشــکلات و غـــــم ها فــــتادم اما آغــوش گرم دلـــبر چـون کشـتی نجات است !
چشم شـهلای تو دريا كه نه اقيانوس است روی تـو در دل شب های سيه فانوس است
مبتـلا گشته دلـم بر مـرض عشــق و جـنون مرهم اين دل ديوانه ی مـن يک بوسـه است !
چــون زلــــف ســـیه که بر بناگـوش تـو بود ســر بـر ســر هـم نهـاده بـر دوش تــو بود
این عاشـــق دلـــــباخــته ی "بیــدل" هــم چـون صـید و غلام حـلقه در گـوش تــو بود !
در مــــــيکده جـــــامِ باده ای دیـــــدم دوش گفتــــم که چـرا نشـسته ای زار و خمـوش
بر چهــره ی مــن نگـاهی انداخــت و گفـت کـو باده خـــور و باده خــــر و باده فـــروش !
به کامـــم با لــــب نوشــــت عســــل کن تمـــــام حـــــــرف هایــــــم را غـــــزل کن
بســــوزان قلـــــب مــــن را در تب خـــــود مـــــرا در عاشــــقی ضــــرب المـــثل کن !
چـــو مــرغــم مــن که بال و پــــر نــــدارم مــــن آن نــارم کـه خـاکســــــتر نــــدارم
بـه درگــاه خــــــدای لطـــــف و احـــسان تمـــــــــنایی بـه جـــــــز دلــــــبر نــــدارم !
سـعدی و حافــظ و فـردوسی و مـولانا شد هـر کسی شاعـر چشمان تو ای زیــبا شد
بیت بیت از لـــب تو شــعر و غـزل می گویم تا که شـاید دل مــن در دل پاکـت جـا شد !
جـانا به جـان خـــریدم در راه مـــن خطــــرها در راه وصــــل تــــو مـن باید کــــنم ســفرها
در آســــمان قلـــــبم تنـــــها تویی ســـــتاره در پیش تـو حقــیرند ، خورشــیدها ، قمــرها
...
در چشـــم هایم چشــم هایت قــاب گردید "بیـــــــدل" بــــرای دیــــدنت بی تاب گردید
روی تـــو را بوســـید و بعدش تــوبـه ای کرد از تــــوبــه ی بی جای خــــود تـــواب گردید !
ای که در خــرمن دل آتش و نار و شـــرری در دلــــم دلـــــبری اما ز دلــــم بی خــبری
ای که با عشــــوه و با ناز ز مـــن دل بردی به دلــــــم غمــــزه کن و نیــم نگاه و نظری !
از دوری چشــــــم یار شـــــــبگرد شـــدم اهــل غـــــم و آه و غصـــه و درد شـــدم
پشــتم ز فـراق چشـم مسـتش خم شد من زیر فـــشار عاشـــقی مــــرد شــدم !
عاشــــق بیـــــدل ســـراپا گــوش توســت مســــت از پیـــــمانه ی چـاووش توســت
جــــنت و رضـــــوان نمی خــــواهـد بـــدان جــــنت و رضــــــوان او آغــــــوش توســت !
ای تـــــو نگار مــه رو دل بــرده ای به غـــارت کردی مــــرا تو سرمســت با نرگس خمـارت
می گشـت تند ساعت وقـتی که با تـو بودم وقـتی که می نمــودی بر قلـــب مـن اشارت
...
دلـــــدار مـــن بـداند مجـــنون چــو مــن ندارد صــوتی چــنین حـــزین را مـــرغ چمـــن ندارد
آواره گشــــته هر کس دلــداده ی تـو گشته دلـــداده ی تـــــو دیگــر کـــوی و وطــن ندارد
...
یک بوســـه از لـــــبهات اســـــتحباب باشد چـون در دل شـــبهای مــن شــبتاب باشد
رو ســـوی تــــو هــــر روز می خوانم نمــازم گـــــر طاق ابــرویـت مــــرا محـــــراب باشد
...
دلـــــــــــبر :
یوســـف چنین ندارد همــچون جمـال دلـــبر مهـــر و وفـا و رحمـت باشد خصــال دلــــبر
در شـــام تـــار قــــــلبم نـوری دگــر نباشـد جـــــز نـــور روی مــاه بـــدر و هــلال دلــــبر
...
غــــير شــــهيد :
همچو مرغی ز سراپرده ی جان هوش پرید صــد زلــیخا به هــوای لـــب تــو جامه درید
آنکه از تیر غــــمت مـــرد ، مخـوانش مـرده که به محـــشر نبود جایگهش غـیر شـهید !
عشـــــق تـــو :
هان عشــق تـــو در وادی مســتانـم کرد از بـاده زنــان و مـی پرســـــتانم کــــــرد
بــودم به خـــــداوندی چشمـــت کافــــــر یک غمــزه ی چشـم تـو مسـلمانم کـرد !
مثــــل هـــــــم :
مـــن مـــرغ چـمانــم و تــــو مــــرغ چمـنی مـن خـرقه به تن ، تو جامه اطلس به تنی
بين مـــن و تـــو چـه فــــرق باشــد فــــردا مـن مـثل تـوام ، تـو هــم يقـين مـثل منی !
عشـــق تـــو :
پيچــش زلـــــف ســياه تـــو به بندم بنمـود غـــم هجــران و فـــراق تــــو گـزندم بنمـود
بی غــم عشـق تــو ای يار به خاک افتادم عشــــق تـــو آمــد و از خاک بلـندم بنمـود !
ای كــاش :
ای كـــاش تــــــو را نشـــــانه می كــردم ديـــــــدار تـــــــــو را بهــــــانه می كـردم
گيســوی كمــند و زلـــف و مــويت را مـن با عشــــــق تمـــــام شـــانه می كــردم !
روی چـون مــاه تـو را در دل شــب می خواهم رمــضان است دلا بوســه ز لــب می خواهم
خوردن نان و رطـب در رمـضان مسـتحب است بهــر افـــطار ز لبـــــهات رطـــب می خواهم !
شعر های عاشقانه